ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ ΔΕΣΜΩΤΗΣ I

σε σκηνοθεσία Μιχαήλ Μαρμαρινού

Το Θέατρο Δέντρο παρουσιάζει την τραγωδία του Αισχύλου “Προμηθέας Δεσμώτης Ι” σε μετάφραση Γιώργου Μπλάνα και σκηνοθεσία Μιχαήλ Μαρμαρινού.

Στη σκηνή, η ηθοποιός Κατερίνα Λούρα.

Περίληψη του έργου
Ο Τιτάνας Προμηθέας στάθηκε στο πλάι του θεού Δία, όταν ο Κρόνος αποφάσισε να καταστρέψει το γένος των θεών. Και ο Δίας νίκησε. Ο Τιτάνας Προμηθέας στάθηκε στο πλάι του ανθρώπου, όταν ο Δίας αποφάσισε να καταστρέψει το γένος των ανθρώπων. Και ο άνθρωπος έζησε. Η φιλανθρωπική και αντιεξουσιαστική του δράση εξόργισε τον Δία, ο οποίος αποφασίζει να τον τιμωρήσει. Σήμερα, ο Προμηθέας είναι αλυσοδεμένος σε ένα βράχο στη μέση του πουθενά καταδικασμένος σε αιώνια ακινησία. Στο πλάι του αποφασίζουν να σταθούν οι Ωκεανίδες, παρθένες κόρες του Ωκεανού. Τα μαρτύρια του φιλάνθρωπου Τιτάνα θα τις συγκινήσουν και θα αποφασίσουν να θυσιάσουν τη δυνατότητα μιας ζωής όμορφης για τα κοινωνικά δεδομένα και να παραμείνουν δίπλα του συμμέτοχοι με μια ηθική και ρητορική κάποιας δικαιοσύνης και μάρτυρες του ονείρου του για μία κοινωνία αληθινής δημοκρατίας.

Σκηνοθετικό σημείωμα
Υπάρχουν κάποιοι Ήρωες που κουβαλάνε τον μύθο τους σαν μια αναπόδραστη συνέπεια στους Αιώνες.

Όπως ένας Σίσυφος μια πέτρα, ένας Άτλας τον κόσμο που περπατάμε ή ο Προμηθέας την τιμωρία του.
Μένει να διαπιστώσουμε, ιδίοις όμμασι, πώς ένα ελάχιστο ταπεινό σώμα ηθοποιού
ιερού, σχεδόν ακίνητο, κυριολεκτικά κάτω από ένα φως αυτής της δικής μας εποχής, είναι ικανό να μας υπενθυμίσει την μυθική ακινησία Εκείνου, που αδιάλειπτα καρφωμένος πάνω της, μπορεί ακόμα να συγκινεί να υποκινεί ή ακόμα και να ρίχνει φως στις συνειδήσεις αυτού που συνηθίσαμε να ονομάζουμε ανθρώπινο γένος .

Ένα ΥΓ.

Για αυτό το `Θέατρο στη μέση του πουθενά – ΔΕΝΤΡΟ`
όπως εμένα μου αρέσει να το αποκαλώ, (αλήθεια, σαν ιδεόγραμμα φαίνεται ),
αυτή η ανάγνωση του Προμηθέα Δεσμώτη με την Κατερίνα – έχει όλη την ταπεινότητα και το εσωτερικό μεγαλείο που τιμά αυτή την τέχνη – δεν θα μπορούσε να είναι καταλληλότερο ξεκίνημα.
Καλοτάξιδο!

Συντελεστές
Σκηνοθεσία: Μιχαήλ Μαρμαρινός
Μετάφραση: Γιώργος Μπλάνας
Μουσική: Ανδρέας Μουστούκης
Ηθοποιός: Κατερίνα Λούρα
Διαμόρφωση Χώρου: Μιχαήλ Μαρμαρινός
Φωτισμοί: Χρίστος Γωγάκης
Τεχνικός Θεάτρου: Θεόδωρος Γεωργίου
Φωτογραφία Αφίσας: Χρίστος Γωγάκης
Προβολή & Επικοινωνία: Μύρω Χριστοδούλου
Διεύθυνση Παραγωγής: Γιάννος Λούρας
Παραγωγή: Θέατρο Δέντρο

Πληροφοριές
Πρεμιέρα: Δευτέρα 4 Δεκεμβρίου 2017
Στην πρεμιέρα θα έχουμε τη χαρά να είναι μαζί μας ο σκηνοθέτης Μιχαήλ Μαρμαρινός

Παραστάσεις: 11 & 18 Δεκεμβρίου 2017 και 8,15,22 & 29 Ιανουαρίου 2018
Ώρες παραστάσεων: 8.30μ.μ. & 11.00μ.μ. (Σημαντική Σημείωση: Η παράσταση στις 11.00μ.μ. θα πραγματοποιείται κατόπιν κρατήσεων μόνο)
Διάρκεια: 60 λεπτά (xωρίς διάλειμμα)

Εισιτήρια: Γενική Είσοδος: €13 | Πολύτεκνοι, Συνταξιούχοι, Φοιτητές, Στρατιώτες (προσκομίζοντας την ανάλογη κάρτα) €10

Κρατήσεις: 99 52 08 35 – 99 38 46 06

Χορηγός: ΘΟΚ
Χορηγός Επικοινωνίας: ΡΙΚ

*ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΝΑΡΞΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ Η ΕΙΣΟΔΟΣ ΣΤΗΝ ΑΙΘΟΥΣΑ

 

ΟΙΔΙΠΟΔΑΣ ΤΥΡΑΝΝΟΣ του Σοφοκλή

Το Θέατρο Δέντρο συμμετέχει για πρώτη φορά στο Διεθνές Φεστιβάλ Αρχαίου Ελληνικού Δράματος και παρουσιάζει τον Οιδίποδα Τύραννο του Σοφοκλή, το εμβληματικότερο ίσως δράμα της αρχαίας ελληνικής γραμματείας, στο επίκεντρο του οποίου τίθεται το άτομο σε σχέση με την προσωπική του ελευθερία, την εξουσία, την κοινωνία και τη θεϊκή βούληση.

Ο χρησμός του Απόλλωνα προβλέπει πως η πόλη των Θηβών θα σωθεί από το λοιμό, μόλις βρεθεί ο υπαίτιος για το θάνατο του βασιλιά Λάιου και αποβληθεί από αυτήν. Έτσι, ο Οιδίποδας ξεκινά την έρευνα, που όσο πιο βαθιά πηγαίνει τόσο πιο κοντά τον φέρνει στην αλήθεια. Τρία στάδια, τρεις Οιδίποδες μέσα στο χρόνο, που φθείρονται από αυτόν και την ίδια στιγμή τους υπενθυμίζει την ύπαρξη του θανάτου. Ο ίδιος που έσωσε τη Θήβα από τη μάστιγα της Σφίγγας, ο ίδιος τώρα τη μολύνει με τις πράξεις του. Η αλήθεια γίνεται διαχρονική, ξεπερνάει το χρόνο μιας ανθρώπινης ζωής, ξεπερνάει το θάνατο. Ο Οιδίποδας γίνεται ένας από μας, κι εμείς γινόμαστε αυτός.

* ▪*Με αγγλικούς υπέρτιτλους

Συντελεστές
Σκηνοθεσία: Άντυ Παπαδημητρίου
Μετάφραση: Βαλεντίνα Ευθυβούλου
Σκηνογραφία/Ενδυματολογία: Λάκης Γενεθλής
Μουσική σύνθεση: Αλέξανδρος Κοξαράς
Σχεδιασμός φωτισμού: Χρίστος Γωγάκης
Βοηθός σκηνοθέτη: Πέτρος Σκούλλος
Διευθυντής σκηνής: Γιάννος Λούρας

Διανομή: Σταύρος Λούρας (Γέρος Οιδίποδας, Ιερέας, Τειρεσίας), Κούλλης Νικολάου (Μεσήλικας Οιδίποδας, Κρέοντας, Θεράποντας), Γιώργος Κυριάκου (Νέος Οιδίποδας, Κρέοντας, Αγγελιαφόρος Α΄, Αγγελιαφόρος Β΄), Στέλα Φυρογένη (Ιοκάστη), Αστέριος Πελτέκης (Α΄ Κορυφαίος), Τάσος Τζιβίσκος (Β΄ Κορυφαίος).

Πληροφορίες

Παραστάσεις:
Κυριακή 16 Ιουλίου, Αμφιθέατρο «το σκαλί», Αγλαντζιά
Παρασκευή 21 Ιουλίου, Αρχαίο Ωδείο Πάφου
Κυριακή 23 Ιουλίου, Αρχαίο Θέατρο Κουρίου

www.greekdramafest.com

Έναρξη παραστάσεων: 21:00
Προσέλευση στο θέατρο πριν από τις 20:45

Τηλέφωνο επικοινωνίας: 7000 2414

Τιμές εισιτηρίων: €10 €5 (μαθητές, φοιτητές, εθνοφρουροί, συνταξιούχοι, άνεργοι)
Δωρεάν είσοδος για τα Μέλη του ΚΚΔΙΘ με την επίδειξη της ανανεωμένης Διεθνούς Κάρτας Μέλους του ΔΙΘ για το 2017 και για ΑμεΑ, με την προσκόμιση της κάρτας στην είσοδο.

Πώληση εισιτηρίων:
Περίπτερα SOEASY παγκύπρια
Musical Paradise
Περίπτερο ΤΙΜΕ OUT στην Πάφο
Περίπτερο In N Out στο Παραλίμνι
και ηλεκτρονικά: www.SoldoutTickets.com.cy

*Έναρξη προπώλησης εισιτηρίων στις 12 Ιουνίου 2017

M I N E T T I

του Thomas Bernhard
Σκηνοθεσία Θανάσης Γεωργίου

Το θέατρο ΔΕΝΤΡΟ παρουσιάζει για πρώτη φορά στην Κύπρο το έργο «Μινέττι» του κορυφαίου Αυστριακού συγγραφέα Τόμας Μπέρνχαρντ (1931-1989), σε σκηνοθεσία Θανάση Γεωργίου και με τον ίδιο στον ομώνυμο ρόλο. Το έργο αποτελεί φόρο τιμής στην καλλιτεχνική δημιουργία και ειδικά στο θέατρο και την υποκριτική τέχνη. Ο ηθοποιός και σκηνοθέτης Θανάσης Γεωργίου -γνωστός στο κυπριακό κοινό από την παράσταση «Λίγο Ακόμα» που ανέβασε ο ΘΟΚ στην Πειραματική Σκηνή (2010-2011) και στη συνέχεια στο Φεστιβάλ Αθηνών (16-18 Ιουλίου, 2011) σε σύλληψη και συν-σκηνοθεσία με τον γνωστό χορογράφο Φώτη Νικολάου- επανέρχεται, μετά από έξι χρόνια, στη Λευκωσία παρουσιάζοντας ένα έργο που αποτελεί μοναδικό στοχασμό πάνω στην αναζήτηση της συνάντησης του Εγώ με τον κόσμο.

Όλα τα θεατρικά και τα ποιήματά του πολυγραφότατου Τόμας Μπέρνχαρντ εικονογραφούν με μελαγχολικό και συχνά πεισιθάνατο τρόπο την αδυναμία του ανθρώπου να νικήσει τον πόνο, την αρρώστια, την τρέλα, τη φθορά, το θάνατο.
Το κάθε έργο του ξεχωριστά, αλλά και το σύνολο τους, αποτελεί μια διαρκή αυτοβιογραφία: «κανένας άλλος δεν έγραψε όπως αυτός το ίδιο βιβλίο με πάντα καινούργιο τρόπο» όπως έχει επανειλημμένα ειπωθεί.

Η δυναμική εναλλαγή του τραγικού και του κωμικού στοιχείου ορίζει το σύνολο του έργου του Τόμας Μπέρνχαρντ. Η αηδία του για την πορεία του κόσμου και την «εξέλιξη» των ανθρώπων τον οδήγησε στη δημιουργία μιας συνεχιζόμενης «ανθρώπινης κωμωδίας» παντός καιρού, με τραγικά στοιχεία: «όλα είναι γελοία αν αναλογιστούμε το θάνατο».

Στις μέρες μας, με τα όσα διαπραγματεύεται στα έργα του, ο Μπέρνχαρντ είναι ίσως πιο επίκαιρος από ποτέ και ο λόγος του ιδιαίτερα καυστικός.
Όπως γράφει ο George Steiner («Μαύρος Δούναβης» Περί λόγου, τέχνης και πολιτισμού, Πατάκης 2016): «Ο Μπέρνχαρντ αντιμάχεται το υποκριτικό από μέρους της Αυστρίας θάψιμο του ναζιστικού παρελθόντος της. Τη μεγαλομανή επαρχιακότητα της βιεννέζικης κουλτούρας. Το τέλμα της πρόληψης, της μισαλλοδοξίας, της πλεονεξίας με την οποία ο αυστριακός χωρικός ή ορεσίβιος λύνει τις υποθέσεις του».

Αυτή τη στιγμή έργα του ανεβαίνουν στις μεγαλύτερες σκηνές της Ευρώπης. Στην Ελλάδα, φέτος, ανεβαίνουν τέσσερα έργα του.
Στο ελληνικό κοινό τον πρώτο-σύστησε το 1991 ο Λευτέρης Βογιατζής με το έργο «Ρίττερ, Ντένε, Φος» ενώ το Δεκέμβριο του 1994 το Θέατρο Τέχνης Κάρολος Κουν παρουσίασε το έργο «Μινέττι», όπου τον κεντρικό ρόλο ερμήνευσε ο Γιώργος Λαζάνης.
Μινέττι (1976)

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΕΡΓΟ
Ο “παράξενος” κύριος Μινέττι, φημισμένος ηθοποιός στο παρελθόν, φτάνει παραμονή Πρωτοχρονιάς, στην Οστάνδη για να συναντήσει τον καλλιτεχνικό διευθυντή του θεάτρου του Φλένσμπουργκ, που τον κάλεσε να λάβει μέρος στη διακοσιοστή επέτειο του, ερμηνεύοντας το Βασιλιά Ληρ.

Το έργο διαδραματίζεται στο χωλ ενός παλιού ξενοδοχείου του οποίου οι ένοικοι απαρτίζουν έναν κόσμο (..με παλιάτσους, νάνους, μασκαρεμένους και σακάτηδες) που αμφιταλαντεύεται συνεχώς ανάμεσα στη πραγματικότητα και τον εφιάλτη, το κωμικό και το τραγικό. Πόσο πραγματικό είναι αυτό το παράξενο ξενοδοχείο και πόσο αντικατοπτρίζει τον διασαλεμένο ψυχικό κόσμο του ήρωα;

Ο Μινέτι ανοίγει συνομιλία με αυτά τα άγνωστα πρόσωπα για να μετατρέψει πολύ γρήγορα το διάλογο σε ένα μοναχικό παραλήρημα για τη ζωή, την ήττα, την τέχνη. Ο ήρωας υποκινεί τη δράση με άξονα την επιθυμία του για μία τελευταία εμφάνιση στο θέατρο, μια συνάντηση, ένα συνομιλητή, ένα βλέμμα.

Στο «Μινέττι» το όνομα του Ληρ επαναλαμβάνεται εβδομήντα πέντε φορές. Η Σαιξπηρική φράση “a bitter fool” (ένας πικρός τρελός) – φράση κλειδί στο κείμενο – και η συνεχής αναφορά στο Ληρ, ανοίγουν τις πύλες για να εισχωρήσει η τρέλα ως φαρμακερός καρπός της γνώσης. Ο έκπτωτος βασιλιάς της σκηνής Μινέττι έχει συνείδηση της αποτυχίας του αλλά γνωρίζει όπως και άλλοι καλλιτέχνες – ήρωες του Μπέρνχαρντ- ότι η τέχνη είναι η μόνη ελπίδα, η ύστατη σανίδα σωτηρίας.

Το έργο έχει πάρει τον τίτλο του από τον σπουδαίο γερμανό ηθοποιό Μπέρνχαρντ Μινέττι που πρώτος ερμήνευσε το έργο.

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ
Ο Μπέρνχαρντ κατά τη διάρκεια της ζωής τους διαρκώς γινόταν, δια της υπερβολής, εριστικός, προκειμένου να κινητοποιήσει αντιδράσεις. Πολυάριθμα ήταν τα σκάνδαλα που προκάλεσε με τα λεγόμενά του σε συνεντεύξεις ή κατά τις απονομές των βραβείων που λάμβανε. Τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια της ζωής του, κατά τα οποία έφτασε στο απόγειο της φήμης του, οι δηλώσεις του ήταν στην ημερήσια διάταξη των αυστριακών και γερμανικών εφημερίδων. Ωστόσο, η αξία του έργου του κατάφερε να ξεπεράσει την εικόνα του ασυμβίβαστου ταραξία συγγραφέα και να ελκύσει τα μεγάλα ακροατήρια.
Στη διαθήκη του απαγόρευσε στο αυστριακό κράτος να εκμεταλλευτεί με οποιοδήποτε τρόπο το έργο του. Ωστόσο το 1999 το Ίδρυμα Τόμας Μπέρνχαρντ που δημιουργήθηκε (1997) με πρωτοβουλία του ετεροθαλούς αδερφού του, αγνόησε τη διαθήκη του συγγραφέα και επέτρεψε το ανέβασμα των έργων του στις κρατικές σκηνές της Αυστρίας.
Στις νεκρολογίες τους η Monde και ο Nouvel Observateur χαρακτήρισαν τον Τόμας Μπέρνχαρντ αντίστοιχα «τον σπουδαιότερο συγγραφέα της εποχής μας» και «το μόνο αξιανάγνωστο».

ΘΑΝΑΣΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ (ηθοποιός – σκηνοθέτης)
Απόφοιτος της Σχολής του Θεάτρου Τέχνης Κάρολος Κουν (1994-1996). Κατά τη διάρκεια της φοίτησής του (ως δευτεροετής) ερμήνευσε τον Απόλλωνα στην Άλκηστη του Ευριπίδη (Επίδαυρος, 1996). Φοίτησε στο στούντιο του Στέλιου Παυλίδη με τον οποίο συνεργάστηκε στο έργο του Σουηδού Περ Όλοβ Ένκβιστ “Η Νύχτα των Τριβάδων” όπου ερμήνευσε τον Στρίντμπεργκ.

Συνεργάστηκε με το θέατρο Άττις και τον Θεόδωρο Τερζόπουλο από το 2000 έως το 2003 στις παραστάσεις: «Ηρακλής Μαινόμενος» του Ευριπίδη (Αμφιτρύων, Επίδαυρος 2000), «Προμηθέας Δεσμώτης» του Αισχύλου (Κράτος – Ωκεανός), «Κάθοδος» (Ηρακλής, σκηνική σύνθεση βασισμένη στον Ηρακλή Μαινόμενο του Ευριπίδη και στις Τραχίνιες του Σοφοκλή), «Άμλετ-μια μαθητεία» του Μπορίς Παστερνάκ (με πρωταγωνίστρια την Αλα Ντεμίντοβα).

Συμμετείχε, επίσης, στις όπερες «Το Στρίψιμο της Βίδας» του Benjamin Britten σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου (Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, 2002) και «Ορφέας και Ευρυδίκη» του Christoph Gluck (Εθνική Λυρική Σκηνή, 2007) σε σκηνοθεσία του Stephen Langridge και στις παραστάσεις «Νέο Αίμα» (Θέατρο Αργώ) σε σκηνοθεσία Μαριάννας Κάλμπαρη και Ορέστεια (ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Πάτρας, 2010) σε σκηνοθεσία Λουκά Θάνου.

Από το 2003 είναι μόνιμο μέλος της Χοροθεατρικής Ομάδας X-it του Φώτη Νικολάου με την οποία συνεργάζεται ανελλιπώς ως δραματουργός και ερμηνευτής. Το 2010 σκηνοθέτησε από κοινού με τον Φώτη Νικολάου για τον ΘΟΚ το έργο “Λίγο Ακόμα” που παρουσιάστηκε αρχικά στην Πειραματική Σκηνή του ΘΟΚ και στη συνέχεια στο Φεστιβάλ Αθηνών (2011).

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Μετάφραση: Στέλιος Παυλίδης
Σκηνοθεσία: Θανάσης Γεωργίου
Σκηνικά: Έλενα Κοτασβήλι
Κοστούμια: Κωνσταντίνα Ανδρέου
Σχεδιασμός φωτισμού: Παναγιώτης Λαμπής
Επιμέλεια κίνησης: Φώτης Νικολάου
Μάσκες: Μάρθα Φωκά
Ηχητικό περιβάλλον: Δημήτρης Σπύρου

Παίζουν: Θανάσης Γεωργίου, Έλενα Αγαθοκλέους, Μαρίνα Μανδρή, Νίκος Βαρέλλας, Αλεξία Νικολάου, Φαίδων Οδυσσέως, Μιχάλης Στεφανίδης, Παναγιώτης Τοφή.

Δημόσιες Σχέσεις & Επικοινωνία: Γεωργία Μεσιήτη
[email protected]

—————————————————-
MINETTI του Τόμας Μπέρνχαρντ

ΠΡΕΜΙΕΡΑ: Σάββατο 13 Μαϊου 2017, 20:30
ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ: 13 – 31 Μαΐου 2017

ΣΑΒΒΑΤΟ-ΔΕΥΤΕΡΑ-ΤΕΤΑΡΤΗ: 20:30
ΚΥΡΙΑΚΗ: 19:00
—————————————————
Πληροφορίες – Κρατήσεις: 99 520835
—————————————————-
Εισιτήρια:
13 Ευρώ κανονικό
10 ευρώ μειωμένο (φοιτητές, άνεργοι, άνω των 65, ηθοποιοί)

Χορηγοί Επικοινωνίας
ΡΙΚ, Η Καθημερινή, Love fm, iWiz, Beautiful People

Ωραίο μπαλκόνι

«Δε νομίζω να φταίει η κρίση. ‘Η τουλάχιστον μόνον αυτή. Γιατί και πριν την κρίση άκουγα για: στρες, πίεση, καταπίεση, ευνουχισμό, φαλλοκρατία, δυσαρμονία, έλλειψη επικοινωνίας. Ναι, όλα αυτά υπήρχαν και πριν. Λίγο πιο πριν. Αρκετά πιο πριν. Δε θυμάμαι πότε ακριβώς.

Λένε ότι φταίει ένα μήλο κι ένα φίδι που το πρόσφερε κι ένα ζευγάρι που το δάγκωσε κι από τότε άρχισαν τα προβλήματα. Αυτά σας τα λέμε γιατί κι οι ψυχολόγοι το ίδιο λένε: γύρνα στην πηγή του κακού, χτύπα το πρόβλημα στη ρίζα του.

Μα, αν το πρόβλημα ήταν στη ρίζα, θα ‘ταν εύκολο: μια βαφή και τέρμα. Σήμερα όμως έχουμε φορτωθεί πολλά στο χρωμοσαμπουάν της καθημερινότητάς μας: παιδιά, σκυλιά, γατιά, απάνθρωπα ωράρια, πολλή τηλεόραση, λίγη άσκηση, ελάχιστος διαλογισμός, -δε λέω να φτάσουμε στο πικ της διαφώτισης, απλά λίγο να σκεφτούμε το πιο παραμελημένο πλάσμα: τον εαυτό μας.

Τραβάμε Χ, κόκκινες γραμμές, ξεχνάμε, αποκοβόμαστε και το μόνο πλάσμα που λατρεύουμε είναι η οθόνη-πλάσμα. ‘Ισως να μην υπάρχει πια και το μυστήριο του σεξ: παλιότερα, αρκούσε να δεις τον αστράγαλο από ανασηκωμένο φουστάνι και γινόταν (ερωτικός) πανικός! Σήμερα, οι διαφημίσεις, τα πρωτοσέλιδα, τα σήριαλ, οι ταινίες, το ίντερνετ, είναι γεμάτα από κρέας. Όχι σάρκα, κρέας! Τι να λαχταρήσεις πια; Όλα στη μόστρα, φόρα παρτίδα, πρώτο τραπέζι πίστα.

Ξεχάσαμε να φλερτάρουμε, βαριόμαστε να ερωτευτούμε, πάψαμε ν’ αγαπάμε. Δε λέμε πια: σε θέλω, σε χρειάζομαι, σ’ αγαπώ, φως μου, ανάσα μου, καρδιά μου, λαχτάρα μου! Είναι κι αυτές οι σπαστικές στατιστικές. Μεγαλύτερη την έχουν οι Βέλγοι, χοντρότερη οι Ισπανοί, πιο επιδέξια οι Ιταλοί. Πιο φλογερές οι Ισπανίδες, πιο αυταρχικές οι Γερμανίδες, πιο προστυχες οι Γαλλίδες. Μετά, για όλους εμάς τους υπόλοιπους, ποιο ‘ηθικό’ να σηκωθεί και με ποιο κουράγιο; Κι απ’ όλες τις μέρες της βδομάδας, η καλύτερη, λένε, για σεξ είναι η Πέμπτη. Γαμώτο, δηλαδή! Η Πέμπτη; “Η Παρασκευή είναι εργάσιμη, άσε με τώρα, πού να κάνω τη στάση του ιεραπόστολου, του σκύλου, του συντριβανιού;” Κι ούτε καν η διάθεση να χτυπήσεις έναν “κα-πουτσίνο” μόνος -η σου. Γιατί οι σκέψεις που σε κατακλύζουν, σου κόβουν κάθε διάθεση: σούπερ μάρκετ, λογιστής, φόροι, βενζίνη… Μόνη ελπίδα ο λογιστής, αν είναι όμορφος και σου την πέφτει. Αλλά αμέσως τον ταυτίζεις με το ΦΠΑ και…

 

Με θλίβουν όλα αυτά.

Γι’ αυτό,

θα ‘θελα να σε δω, να με δεις, και μετά να ενωθούμε σ’ ένα τόσο φωτεινό πυροτέχνημα πάθους, που όταν τελειώσουμε,

να ‘χουμε πάνω μας τα εγκαύματα του έρωτα.

Τα μόνα που χρειαζόμαστε κι αξίζει να έχουμε, κοιτώντας τα με καμάρι και χωρίς κανένα δείκτη αντι-καβλωτικής προστασίας» (Κατερίνα Λούρα).

 

 

Συντελεστές

Επί έργου: Κατερίνα Λούρα

Επί ρόλων [με αλφαβητική σειρά]: Γιώργος Ιωσήφ, Σταυρούλα Κάλφα, Κατερίνα Λούρα, Νίκανδρος Σαββίδης, Σπύρος Τουλιάτος

Επιμέλεια κίνησης: Ριαλένα Νικοδήμου, Αντώνης Αντωνίου

 

Ίδρυμα ARTος Λευκωσία, Μάιος 2012

 

Ορέστης – Ηλέκτρα 0-1

Αν η τραγωδία είναι μια κάθετη γραμμή, που ενώνει τα υποχθόνια με τα υπερουράνια και η ζωή μας μια γραμμή οριζόντια, εμείς βρισκόμαστε κάπου εκεί στο κέντρο του σταυροειδούς σχήματος, παρατηρητές και ζώντες, προκαλούμε και προκαλούμαστε, απωθούμε και επιβιώνουμε.

Αφορμή για αυτή την παράσταση ήταν ο Ορέστης του Ευριπίδη. Ξεκινήσαμε λοιπόν τίμια και απλά να δουλεύουμε το κείμενο.

Όμως η ζωή του καλλιτέχνη, επηρεάζει άμεσα το έργο του. Έτσι, η γέννηση του Ερμή, όχι του θεού, του μικρού μου γιου, μου ξύπνησε αναμνήσεις, παιδικές επιθυμίες και μου πυροδότησε προβολές. Το ίδιο συνέβη και στους συντελεστές και τους ηθοποιούς της παράστασης, που επηρεάστηκαν από το κλίμα.

Όπως ήταν φυσικό η παράσταση ξέφυγε από τα στενά όρια της ερμηνείας των χαρακτήρων και βουτήξαμε σε αναμνήσεις και αφηγήσεις προσωπικές.

Δουλεύοντας με ένα μοντέλο ερωταπαντήσεων μεταξύ των ηθοποιών, εμπνευσμένο σε μεγάλο βαθμό από το quizoola των forced entertainment και χρησιμοποιώντας κείμενα από τον Ευριπίδη, τον Σαρτρ, τον ψυχίατρο Ματθαίο Γιωσαφάτ, αλλά και ιστορίες δικές μας, φτάσαμε σε αυτό το σχήμα της παράστασης, όπου οι ηθοποιοί και οι ήρωες αποτελούν δυο διαφορετικούς κόσμους, που μπαίνει ο ένας μέσα στον άλλον.

 

Οι ηθοποιοί έψαξαν και αναγνώρισαν τον μικρό Ορέστη και την μικρή Ηλέκτρα μέσα τους, αυτοσαρκάζονται, κάνουν χιούμορ και με ειλικρίνεια φωτίζουν τα δικά τους σύνδρομα, που άλλωστε βρίσκονται μέσα σε όλους μας.

 

Έτσι ο θεατής σε αυτή την παράσταση θα γνωρίσει την Κατερίνα Λούρα, τον Δημήτρη Κουρούμπαλη και τους Ορέστη και Ηλέκτρα Αγαμέμνονος.

 

Ίσως να μη σας πούμε όλη μας την αλήθεια. Είναι αδύνατον όσο και να προσπαθήσει κανείς να διεισδύσει στις σκοτεινές περιοχές των ίδιων του των κρυφών κινήτρων. Θα είμαστε όμως ειλικρινείς, διαθέσιμοι και ευδιάθετοι.

 

Ο εγκέφαλος μας δεν διαθέτει ένα σκληρό δίσκο για να διατηρεί ανέπαφες τις αναμνήσεις. Αντίθετα φαίνεται πως κρατά μια σειρά αποσπασματικών σχημάτων, που περιμένουν τη δύναμη της φαντασίας να τα ζωντανέψει.

 

Από μια άποψη, αυτό είναι ευλογία.

 

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Κώστας Φιλίππογλου

Συνσκηνοθεσία – Κίνηση: Φρόσω Κορρού

Μουσική επιμέλεια: Δημήτρης Σούλτας

Ηθοποιοί: Δημήτρης Κουρούμπαλης, Κατερίνα Λούρα

 

Ίδρυμα ARTος Λευκωσία, Μάρτιος 2012

 

 

Ο Εραστής

Εραστής

Συντελεστές

Creationbuilder: Κατερίνα Λούρα

Movement researcher: Amelia Bennett

Stage setting: ΣτυλιανόςΠελεκάνος

Cover dressing: ΑνδρέαςΜουστούκης

Diving Classes: ΣταύροςΚατσουρίδης

Performers: Νίκανδρος Σαββίδης, ΚατερίναΛούρα

Rope Access: ΠαύλοςΓεωργιάδης, Θανάσης, Καϊστάρης

Λευκωσία, Νοέμβριος 2006

Εκπαιδεύοντας τη Ρίτα

(EducatingRita)

του Γουίλι Ράσελ

Τι κοινό μπορεί να έχει μια κομμώτρια κι ένας καθηγητής πανεπιστημίου; Φαινομενικά τίποτε. Το λογικό θα ήταν να σκεφτεί κανείς ότι τους χωρίζει ένας ολόκληρος ωκεανός διαφορετικής κουλτούρας, κοινωνικής θέσης, μόρφωσης, ενδιαφερόντων, επιδιώξεων. Κι όντως κάτι τέτοιο (συνήθως) συμβαίνει. Τότε, πώς θα έρθουν κοντά, πώς θα ενώσουν τις ζωές τους; Με τον τρόπο που το κάνει ο Γουίλι Ράσελ, στο έργο του «Εκπαιδεύοντας τη Ρίτα».

Το Εκπαιδεύοντας τη Ρίτα (Educating Rita) είναι ένα πολυ-βραβευμένο θεατρικό έργο του Βρετανού συγγραφέα Γουίλι Ράσελ, που έκανε πρεμιέρα τον Ιούνιο του 1980 στο Λονδίνο, με μεγάλη επιτυχία. Φυσικό ήταν να συνεχίσει την καριέρα του και στον κινηματογράφο, σε σενάριο του ίδιου του συγγραφέα, ενώ παραμένει μέχρι σήμερα ένα από τα πιο αγαπημένα έργα του λονδρέζικου κοινού. Κι όχι άδικα. Το έργο είναι μια πικρή κωμωδία, όπου τη στιγμή που έχεις βουρκώσει, ακούς μια απίστευτα αστεία ατάκα, ξεσπάς σε γέλια, ενώ λίγο μετά σε ξαναπιάνει το ίδιο βούρκωμα, μέχρι το λυτρωτικά συγκινητικό φινάλε. Ο Ράσελ ζωγραφίζει θεατρικά δυο ανθρώπινα πορτρέτα τόσο απίστευτα αληθινά: της πεισματάρας Ρίτας που αποφάσισε να πάρει τη ζωή στα χέρια της σε πείσμα όλων, και του παθητικά αυτοκαταστροφικού Φρανκ, ως αδιαφιλονίκητη απόδειξη ότι τα πτυχία δε διασφα­λίζουν ούτε την αυτοπεποίθηση, ούτε την ευτυχία, ούτε τις σωστές επιλογές στη ζωή. Αλλά ταυτόχρονα ο Ράσελ τυλίγει τους ήρωές του με μια απίστευτη αύρα τρυφερότητας. Κάπως σαν τα παιδιά που παρότι κάνουν το ίδιο λάθος, ξανά και ξανά, δεν μπορείς να τα μαλώσεις, παρά μόνο να τα αγαπήσεις περισσότερο.

 

Το «Εκπαιδεύοντας τη Ρίτα» είναι ένα έργο για το πώς ο καθηγητής γίνεται μαθητής και η μαθήτρια δασκάλα, ανταλλάσσοντας μεταξύ τους πολύτιμα μαθήματα όχι τόσο λογοτεχνίας όσο ζωής. Κι η παράσταση αυτή δεν είναι ένα είδος (βαρετού) μαθήματος, αλλά μια (ολοζώντανη) φέτα ζωής. Αφεθείτε να σας παρασύρει η συγκίνησή της και θυμηθείτε πως η ζωή είναι το απόσταγμα των λαθών μας. Αρκεί να τα αναγνωρίζουμε, να τα διορθώνουμε, να τα κάνουμε εμπειρίες και να προχω­ράμε παραπέρα, για να κάνουμε τα καινούργια μας λάθη, φυσικά! Γιατί, εκπαιδευ­μένοι ή ανεκπαίδευτοι, αυτό ακριβώς είμαστε οι άνθρωποι. Ένα μείγμα από σάρκα, κόκαλα και μια ψυχή που μπορεί να γονατίζει, να τσακίζει αλλά όταν βρει το θάρρος να σηκωθεί, προχωράει. Όπως η Ρίτα που σηκώνοντας κεφάλι, ψάχνει να βρει ένα καλύτερο τραγούδι να τραγουδήσει έστω και τσιριχτό, άτεχνο ή φάλτσο. Κι όσο κι αν αντισταθείτε θα σας κερδίσει με την αμόρφωτη αφέλειά της.

 

ΦΡΑΝΚ: Με τρόμαξες, Ρίτα. Νόμιζα ήταν κάτι σοβαρό!

ΡΙΤΑ: ‘Ηταν σοβαρό. ‘Ηταν Σαίξπηρ!

 

με τους Αντώνη Κατσαρή και Κατερίνα Λούρα

Λευκωσία, Μαίος 2013

R.I.P Ρωμαίος & Ιουλιέτα

Rest In Peace

Romeos IouliettaPanta

Το έργο “Ρωμαίος και Ιουλιέτα” προσεγγίζεται μέσα από τις 17 ½ θεματικές ερωτήσεις:

Οντολογίας:

Ο έρωτας γεννιέται μέσα από την ομορφιά, το λόγο ή το φιλί;

Μόδας:

Πόση ώρα έκανε να ξεντύσει την Ιουλιέτα ο Ρωμαίος;

Παιδαγωγικής:

Είναι καλό για ένα παιδί να έχει παραμάνα;

Τεχνολογίας:

Με ποιο τρόπο θα έφτανε το μήνυμα του παπά στην ώρα του;

Κοινωνιολογίας:

Γιατί κάθε εποχή προβάλει τις δικές της προσδοκίες στον μύθο του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας;

Γαστρονομίας:

Τι σέρβιραν στο πάρτυ των μεταμφιεσμένων;

Διαστροφής:

Αν δεν λεγόταν Ρωμαίος Μοντέγος, θα τον ερωτευόταν;

Ιστορίας:

Ποιος ηγεμόνευε στη Βερόνα το 1301;

Νομικής:

α) Αν η Ιουλιέτα είναι 15 χρόνων μπορούμε να κατηγορήσουμε το Ρωμαίο για παιδεραστία;

β) Η άνοδος στο μπαλκόνι είναι καταπάτηση ξένης ιδιοκτησίας;

Εθιμικής:

Ποιος είναι ο καταλληλότερος για να τους παντρέψει;

Τέχνης:

Ποιο ερωτικό ζευγάρι στην τέχνη δεν κρύβει μέσα του το Ρωμαίο  και την Ιουλιέτα;

Καβαφικής:

Δεν τον αγαπούσε κανένας αυτό τον Ρωμαίο;

Σκηνοθεσίας:

Και τι να τους κάνω όλους αυτούς τους ρόλους;

 

Κωμωδίας:

Κι αν δεν πέθαιναν στο τέλος;

 

Τραγωδίας:

Κι αν δεν πέθαιναν στο τέλος;

 

Ποιητικής:

Η σκιά του ποιητή θα μένει πάντα επάνω στις δημιουργίες μας;

 

Μεταφυσικής:

Τι απογίνονται ο Ρωμαίος κι η Ιουλιέτα μετά το θάνατό τους;

 

Η Κατερίνα Λούρα και ο Δημήτρης Κουρούμπαλης σε συνεργασία με τη Φρόσω Κορρού, μετά την επιτυχία του “Ορέστης – Ηλέκτρα 0-1” ξαναβρίσκονται στη σκηνή για να συναντήσουν ένα άλλο αρχετυπικό ζευγάρι το Ρωμαίο και την Ιουλιέτα. Βασιζόμενοι στην τραγωδία του Σαίξπηρ οι δύο ηθοποιοί και η χορογράφος θα αναπαραστήσουν την ιστορία από την σκοπιά των δύο ερωτευμένωνπου συναντιούνται τυχαία σ’ ένα δημόσιο χώρο ενώ γύρω τους μαίνεται η εμφύλια διαμάχη της πόλης που τους γεννησε. Το τραγικό ζευγάρι μόλις που προλαβαίνει να ερωτευτεί και αναγκάζεται στην αυτοκτονία. Η μόνη τους ελπίδα βρίσκεται στο επέκεινα…

 

Συντελεστές

Κείμενο – Δραματουργία: Δημήτρης Κουρούμπαλης

Σκηνοθεσία – Δημιουργία: Κατερίνα Λούρα, Δημήτρης Κουρούμπαλης, Φρόσω Κορρού

Επιμέλεια κίνησης, χορογραφίες: Φρόσω Κορρού

Παίζουν: Κατερίνα Λούρα, Δημήτρης Κουρούμπαλης

 

Λευκωσία, Νοεμβρίος2014

Performance – One Woman Show

Μια performance αναζητεί ρόλους για να υπάρξει σαν έργο. Μια ηθοποιός αναζητεί αντοχές για να βρει μέσω των ρόλων του θεάτρου το δικό της ρόλο στη ζωή. Μια συρραφή κειμένων επιλεγμένων από ένα ευρύ φάσμα του παγκόσμιου δραματολογίου: «Κάσπαρ» του Πέτερ Χάντκε, Ηλέκτρα από τον «Ορέστη» του Ευριπίδη, «Μήδεια» του Ευριπίδη, «Μήδεια» του Heiner Muller, Iουλιέτα από το «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» του Ουίλιαμ Σέξπιρ και το «Ρομέο και Ιουλιέτα – Η Τρίτη Μνήμη» του Μιχαήλ Μαρμαρινού, Αντιγόνη από τις «Φοίνισσες» του Ευριπίδη και τους «Επτά Επί Θήβας» του Αισχύλου, «Ελένη» του Ευριπίδη και «Ελένη» του Γιάννη Ρίτσου.

Η Κατερίνα Λούρα αυτοσκηνοθετείται και ερμηνεύει μια σειρά από σημαντικούς μονολόγους σε μία απόπειρα «performance – ανοιχτής ακρόασης».

Η «Performance – Ανοιχτή Aκρόαση» πρωτοπαρουσιάστηκε το 2004 στο θεατράκι του ΡΙΚ και είχε φιλανθρωπικό χαρακτήρα αφού όλα τα καθαρά έσοδα διατέθηκαν στον Αντικαρκινικό Σύνδεσμο Κύπρου, ενώ στην συνέχεια μεταφέρθηκε στη Νέα Σκηνή του ΘΟΚ (άνοιξη 2005) για μια σειρά παραστάσεων, κατόπιν πρότασης του Θεατρικού Οργανισμού Κύπρου. Η ίδια παραγωγή εκπροσώπησε την Κύπρο στο φεστιβάλ Θεάτρου του Καϊρου τον Σεπτέμβριο του 2005, ενώ παρουσιάστηκε επίσης στο φεστιβάλ Entrecultures στην Tortosa της Ισπανίας, στο Red House στη Σόφια, στo Θέατρο Νέες Μορφές στη Θεσσαλονίκη, στο Θέατρο Θησείον και στο Βρυσάκι, στα πλαίσια του Fringe Festival.

Out of the Blue(m) Συναντησεις

 

Δίνοντας βήμα σε νέους, εκλεκτούς συνεργάτες, η ομάδα Persona ανέλαβε να θέσει κάτω από την ομπρέλα των δραστηριοτήτων της την ιδιότυπη αυτή παράσταση, στηρίζοντας την πρόταση της Κατερίνας Λούρα, αναλαμβάνοντας ταυτόχρονα και την οργάνωση παραγωγής.

Ένα performance βασισμένο σε συρραφή κειμένων των Σαίξπηρ, Πίντερ, Μάρμπερ, Ρομέρ και Μουγκάν από την Κατερίνα Λούρα και τον Βαλεντίνο Κόκκινο.

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Κατερίνα Λούρα, Φόμιν Ματβέϊ Αλεξέγεβιτς, Βέλτσιεφ Σβετλίν, Σταυρούλα Κάλφα, Νεοκλής Νεοκλέους

Χορογραφία: Έλενα Χριστοδουλίδου

Μουσική επιμέλεια: Άγγελος Αγγελίδης

Κοστούμια: Χαρίλαος Μελετίου,

Performers:Κατερίνα Λούρα, Φόμιν Ματβέϊ Αλεξέγεβιτς, Βέλτσιεφ Σβετλίν και Σταυρούλα Κάλφα (από την Κύπρο, την Ρωσία, την Ελλάδα και τη Βουλγαρία αντίστοιχα)

 

Δημοτικό Κολυμβητήριο Λευκωσίας, Οκτωβρίος 2005