Εκπαιδεύοντας τη Ρίτα

(EducatingRita)

του Γουίλι Ράσελ

Τι κοινό μπορεί να έχει μια κομμώτρια κι ένας καθηγητής πανεπιστημίου; Φαινομενικά τίποτε. Το λογικό θα ήταν να σκεφτεί κανείς ότι τους χωρίζει ένας ολόκληρος ωκεανός διαφορετικής κουλτούρας, κοινωνικής θέσης, μόρφωσης, ενδιαφερόντων, επιδιώξεων. Κι όντως κάτι τέτοιο (συνήθως) συμβαίνει. Τότε, πώς θα έρθουν κοντά, πώς θα ενώσουν τις ζωές τους; Με τον τρόπο που το κάνει ο Γουίλι Ράσελ, στο έργο του «Εκπαιδεύοντας τη Ρίτα».

Το Εκπαιδεύοντας τη Ρίτα (Educating Rita) είναι ένα πολυ-βραβευμένο θεατρικό έργο του Βρετανού συγγραφέα Γουίλι Ράσελ, που έκανε πρεμιέρα τον Ιούνιο του 1980 στο Λονδίνο, με μεγάλη επιτυχία. Φυσικό ήταν να συνεχίσει την καριέρα του και στον κινηματογράφο, σε σενάριο του ίδιου του συγγραφέα, ενώ παραμένει μέχρι σήμερα ένα από τα πιο αγαπημένα έργα του λονδρέζικου κοινού. Κι όχι άδικα. Το έργο είναι μια πικρή κωμωδία, όπου τη στιγμή που έχεις βουρκώσει, ακούς μια απίστευτα αστεία ατάκα, ξεσπάς σε γέλια, ενώ λίγο μετά σε ξαναπιάνει το ίδιο βούρκωμα, μέχρι το λυτρωτικά συγκινητικό φινάλε. Ο Ράσελ ζωγραφίζει θεατρικά δυο ανθρώπινα πορτρέτα τόσο απίστευτα αληθινά: της πεισματάρας Ρίτας που αποφάσισε να πάρει τη ζωή στα χέρια της σε πείσμα όλων, και του παθητικά αυτοκαταστροφικού Φρανκ, ως αδιαφιλονίκητη απόδειξη ότι τα πτυχία δε διασφα­λίζουν ούτε την αυτοπεποίθηση, ούτε την ευτυχία, ούτε τις σωστές επιλογές στη ζωή. Αλλά ταυτόχρονα ο Ράσελ τυλίγει τους ήρωές του με μια απίστευτη αύρα τρυφερότητας. Κάπως σαν τα παιδιά που παρότι κάνουν το ίδιο λάθος, ξανά και ξανά, δεν μπορείς να τα μαλώσεις, παρά μόνο να τα αγαπήσεις περισσότερο.

 

Το «Εκπαιδεύοντας τη Ρίτα» είναι ένα έργο για το πώς ο καθηγητής γίνεται μαθητής και η μαθήτρια δασκάλα, ανταλλάσσοντας μεταξύ τους πολύτιμα μαθήματα όχι τόσο λογοτεχνίας όσο ζωής. Κι η παράσταση αυτή δεν είναι ένα είδος (βαρετού) μαθήματος, αλλά μια (ολοζώντανη) φέτα ζωής. Αφεθείτε να σας παρασύρει η συγκίνησή της και θυμηθείτε πως η ζωή είναι το απόσταγμα των λαθών μας. Αρκεί να τα αναγνωρίζουμε, να τα διορθώνουμε, να τα κάνουμε εμπειρίες και να προχω­ράμε παραπέρα, για να κάνουμε τα καινούργια μας λάθη, φυσικά! Γιατί, εκπαιδευ­μένοι ή ανεκπαίδευτοι, αυτό ακριβώς είμαστε οι άνθρωποι. Ένα μείγμα από σάρκα, κόκαλα και μια ψυχή που μπορεί να γονατίζει, να τσακίζει αλλά όταν βρει το θάρρος να σηκωθεί, προχωράει. Όπως η Ρίτα που σηκώνοντας κεφάλι, ψάχνει να βρει ένα καλύτερο τραγούδι να τραγουδήσει έστω και τσιριχτό, άτεχνο ή φάλτσο. Κι όσο κι αν αντισταθείτε θα σας κερδίσει με την αμόρφωτη αφέλειά της.

 

ΦΡΑΝΚ: Με τρόμαξες, Ρίτα. Νόμιζα ήταν κάτι σοβαρό!

ΡΙΤΑ: ‘Ηταν σοβαρό. ‘Ηταν Σαίξπηρ!

 

με τους Αντώνη Κατσαρή και Κατερίνα Λούρα

Λευκωσία, Μαίος 2013

Leave a Comment